Het natuurgebied Pikhakendonk ligt in een rivierlandschap waar honderden planten en dieren een veilig leefgebied vinden. Het eerste deel van de naam verwijst naar de doornige Het natuurgebied Pikhakendonk ligt in een rivierlandschap waar honderden planten en dieren een veilig leefgebied vinden.

Kerk- en bosuil, buizerd, ijsvogel, roodborsttapuit en vele andere soorten vertoeven er.

Het eerste deel van de naam verwijst naar de doornige hagen of pikhagen. Een ‘donk’ is dan weer een zandige verhoging in het landschap, een duin die ontstaan is tijdens de laatste ijstijd.

Door de eeuwen veranderde de loop van de Dijle voortdurend. De Dambeek en de Leibeek stromen nu bijvoorbeeld waar lang geleden de Dijle lag, terwijl op de plaats van een van de waterpoelen vroeger de Demer liep. Dat betekent dat de Demer en de Dijle in de ijstijd in Pikhakendonk samen kwamen. Nu ligt de samenvloeiing in Werchter, bijna negen kilometer verderop.

Het gebied kreeg zijn naam van de doornige hagen die er groeien. Bijna overal in Vlaanderen zijn die hagen rond akkers en weiden verdwenen, maar in Pikhakendonk hebben de landbouwers het oude cultuurlandschap bewaard. Mei- en sleedoorn zijn een goede nestplaats, schuilplaats en voedselbron voor vogels en andere dieren.

Een donk is een verhoging in het landschap, een zandig eilandje duizenden jaren geleden gevormd toen een rivier de bodem uitschuurde. Op die hogere plaatsen vind je nu bebouwing, naaldhout en heide.

Dicht bij de Dijle liggen lemige akkers. Nattere weilanden liggen aan de lager gelegen Dambeek, Leibeek en Molenbeek, die door het gebied vloeien en in de Dijle uitmonden.

Mensen plantten vroeger hagen van meidoorn, sleedoorn en hondsroos om het vee in de weiden te houden. Die hagen zijn in de lente op hun mooist. De grasmus en roodborsttapuit maken dankbaar gebruik van de doornige struiken, die hun nesten beschermen. In de bonte mengeling van hagen zoeken dieren het hele jaar door schuilplaats en voedsel. Op de sleedoorn vind je zelfs de zeldzame sleedoornpage. 

De grote pimpernel voelt zich thuis in de weinig bemeste weiden en hooilandjes. Die zeldzame plant draagt de wetenschappelijke naam Sanguisorba officinalis. ‘Sanguis’ betekent bloed en ‘sorbere’ opnemen. De plant werd immers eeuwenlang als bloedstelpend middel gebruikt.

Meebrengen: goed humeur, aangepast schoeisel, verrekijker eventueel telescoop en vogelgids.

Opgepast dit is een nat gebied, afhankelijk van de regenval de dagen voor de wandeling kunnen laarzen onmisbaar zijn. Minstens bottinnen.

Einde wandeling rond de middag.